Een avond van ontmoeting, geschiedenis en verbinding. Gisteravond kwamen bezoekers samen voor een bijzondere avond rondom de expositie van Stichting Roze in Verzet. Dankzij de inzet van de stichting kregen vergeten verhalen van queer verzetsstrijders opnieuw een gezicht.

Historicus Maurits Huijbrechtse nam ons mee in het ontstaan van de expositie en gaf waardevolle achtergrondinformatie over de moedige rol van verzetshelden zoals Willem Arondéus en Frieda Belinfante tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hun strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid maakte diepe indruk.

De gesprekken aan tafel gingen niet alleen over het verleden, maar vooral over het heden. Hoe vinden en behouden we vandaag de dag onze plek in de samenleving?

Welke rol spelen respect, gelijkwaardigheid en verbinding daarin? Er werd gesproken over het belang van jezelf kunnen zijn, maar ook over het besef dat we vaak niet weten welke pijn, strijd of levensverhalen iemand met zich meedraagt. Juist daarom blijft één boodschap overeind: wees vriendelijk voor elkaar en behandel elkaar met respect.

De avond leverde mooie inzichten op:

• “Wij zijn allemaal bloemen in één tuin.”

• “Wees eerlijk naar jezelf en anderen, volg je gevoel. Dit levert levenswijsheid op.”

• “Je bent geboren zoals je bent en dat is helemaal oké.”

• “Sinds 25 jaar kan ik als man zeggen: dit is mijn man, en als vrouw: dit is mijn vrouw.”

• “Jij en de ander mogen zijn wie zij zijn of willen zijn. Kom in verzet wanneer je getuige bent van discriminatie, in welke vorm
dan ook.”

• “Wees vriendelijk voor jezelf, voor de ander en voor alles wat leeft om je heen.”

De avond werd afgesloten met een gezamenlijk diner en een zeer geslaagde sing-a-longbingo, die bij iedereen bijzonder in de smaak viel. Met muziek, humor en veel gelach werd de avond op een warme en verbindende manier afgesloten.

Een waardevolle bijeenkomst die liet zien dat vrijheid, zichtbaarheid en verbinding niet vanzelfsprekend zijn, maar iets waar we samen iedere dag opnieuw aan bouwen.

Deze avond werd mede mogelijk gemaakt door Stadsdeel Zuid, Oranjekerk en Stichting Roze in Verzet. Wij bedanken alle partners en bezoekers voor hun bijdrage aan een inspirerende avond vol ontmoeting, dialoog en verbinding.

1 juli 2026

Locatie: CC Amstel
Partners: RIGHTABOUTNOW INC., CC Amstel, OBA, Dynamo en Dialoog in Actie

Waarom deze avond?

Op 1 juli bundelden verschillende organisaties hun krachten voor een gezamenlijke Keti Koti-programmering. De avond bestond uit de indrukwekkende voorstelling BARST, een gezamenlijke maaltijd en aansluitende dialoogtafels.

Vanuit de ervaringen van de jongeren in de voorstelling gingen deelnemers met elkaar in gesprek over vrijheid, identiteit, doorwerking van het slavernijverleden en de betekenis van Keti Koti vandaag.

Dialoogvragen

Tijdens de dialoog stonden onder andere de volgende vragen centraal:

• Welke scène uit de voorstelling BARST raakte jou het meest en waarom?
• Wanneer voelde jij je voor het laatst écht vrij?
• Wat betekent Keti Koti voor jou persoonlijk?
• Op welke manier leeft het verleden volgens jou nog door in het heden?
• Hoe kunnen we vrijheid blijven doorgeven aan volgende generaties?
• Hoe zou jij Keti Koti het liefst jaarlijks vieren?

Wat hebben we geoogst?

De voorstelling maakte veel los. Aan vrijwel iedere tafel werd eerst uitgebreid stilgestaan bij de persoonlijke verhalen en emoties die BARST opriep.

Deelnemers herkenden zich in kleine momenten van vrijheid. Zo ontstond een gesprek over hoe iets ogenschijnlijk eenvoudigs – zoals de wind voelen wanneer je het raampje van een bus opent – een gevoel van vrijheid kan oproepen.

Ook werd gesproken over eerdere ervaringen met Keti Koti-vieringen. Voor sommige deelnemers was dat vanzelfsprekend, voor anderen juist een nieuwe ervaring.

Een terugkerend onderwerp was de vraag hoe Keti Koti zich in de toekomst zou kunnen ontwikkelen. Veel deelnemers gaven aan dat zij niet zozeer behoefte hebben aan steeds grotere landelijke evenementen, maar juist aan kleinschalige bijeenkomsten in buurten en wijken. Daarbij werd voorgesteld om lokaal aandacht te besteden aan mensen die zich hebben ingezet tegen slavernij, uitbuiting en onderdrukking, zoals Dora Tamana.

Ervaring van een gespreksleider

“Ik zat aan een multicultureel samengestelde tafel, zonder Surinaamse deelnemers. Toch waren er verschillende deelnemers die Keti Koti al jarenlang vieren. We stonden uitgebreid stil bij de voorstelling BARST, die ons allemaal had geraakt. Er ontstonden mooie gesprekken over wat vrijheid betekent en hoe kleine momenten soms een groot gevoel van vrijheid kunnen geven. Ook fantaseerden we samen over hoe we Keti Koti in de toekomst zouden willen vieren: niet als een massaal evenement, maar juist dichtbij huis, in de wijk, waar verhalen en lokale helden centraal staan.”

Mooie uitspraken van deelnemers

“Vrijheid zit soms in de kleinste dingen.”

“Herdenken krijgt betekenis wanneer je het samen doet.”

“Keti Koti hoeft voor mij geen tweede Koningsdag te worden; ik vier liever de verhalen van mensen uit mijn eigen buurt.”

Wat nemen we mee?

• De voorstelling BARST vormde een krachtige basis voor open en persoonlijke gesprekken.
• De combinatie van theater, gezamenlijke maaltijd en dialoog zorgde voor verdieping en verbinding.
• Er leeft behoefte aan kleinschalige Keti Koti-bijeenkomsten in de wijk.
• Persoonlijke verhalen blijken de sleutel tot ontmoeting en wederzijds begrip.

‘Tussen hoofd en onderbuik zit je hart’

Terugblik op de eerste regionale dialoog in Hilversum

“Dit zou niet zo bijzonder moeten zijn”, zegt een deelnemer aan de eerste regionale dialoog op 14 juni in Hilversum. “We zouden altijd zo in gesprek moeten zijn.” Een ander neemt zich voor om na vandaag meer maatschappelijk vrijwilligerswerk te gaan doen en weer een ander wil proberen iets minder boos te worden als hij luistert naar politici.

De dialoog is de eerste van vier dialogen die Dialoog in Actie in opdracht van de Expertise-unit Sociale Stabiliteit van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid op verschillende plekken in Nederland organiseert. Op deze zondagmiddag kwamen 28 mensen uit de regio Hilversum samen. Hilversummers die deze week nog tegen de komst van een noodopvang hebben gedemonstreerd, Hilversummers die daar weer tegen demonstreerden. Maar vooral Hilversummers die actief zijn in buurthuizen, in het jongerenwerk, in de kerk, bij milieuclubs en bij andere maatschappelijke organisaties. Mensen die allemaal andere meningen hebben, maar die ervoor kiezen om in plaats van tegen elkaar te schreeuwen, naar elkaar te luisteren en met elkaar in gesprek te gaan. Ze hebben het over hun angsten, hoe je naar elkaar luistert en wat voor rol de overheid daarin kan hebben. De belangrijkste conclusie is: beslissingen kan je het best maken met wat er tussen je hoofd en onderbuik zit, namelijk met je hart.

In dialoog over noodopvang, samenleven en verschillen

De uitspraak komt van de dagvoorzitter Karim Amghar die bij Beeld & Geluid in het Media Park de zondagmiddag, waar serieuze dingen worden besproken, op een gepaste manier vrolijk aan elkaar praat. Terwijl de deelnemers nog nagenieten van de koffie begint hij met een rondje, waar iedereen enthousiast aan meedoet. Hij stelt vragen als ‘ben je in Nederland geboren’, ‘hoe pak je het aan als je een keuze moet maken’, ‘wat kan jij beter dan je ouders’ en ‘ben je goed in ruziemaken’. Spelenderwijs verleidt hij iedereen tot zelfreflectie leren de deelnemers tegelijkertijd hem en elkaar kennen.

Na de introductie verdelen de aanwezigen zich over vijf dialoogtafels. Aan elke tafel zitten vijf tot zeven deelnemers en een gespreksleider. Twee tafels bespreken het onderwerp ‘Samenleven en verbinden’, twee het onderwerp ‘Noodopvang asielzoekers’ en één het onderwerp ‘Verschillen verwelkomen’.

Samenkomen doe je door eerst verschillen te erkennen

Hoewel elke groep het over andere onderwerpen heeft, komen de belangrijkste conclusies aardig overeen. De overheid moet haar best doen om nepnieuws tegen te gaan. De overheid moet luisteren naar gemeenten, gemeenten moeten luisteren naar bewoners. Iemand die veel met depressieve jongeren werkt merkt op dat overheid op papier veel hoop en intenties voor beter beleid heeft, maar dat er te veel in procedures blijft hangen en weinig daadwerkelijk tot stand komt.

Ook komt naar voren dat in gesprekken met anderen het belangrijk is om verschillen te erkennen en tegelijkertijd te zoeken naar wat je met elkaar gemeen hebt. Iemand vraagt zich af waar Nederlanders tegenwoordig leren samenleven. Ook wordt er gezegd dat mensen bij zichzelf, bij hun gezin en bij hun buren moeten beginnen. Tenslotte merkt een deelnemer op dat iedereen die aanwezig is in staat is om in dialoog te gaan; maar dat het niet voor iedereen makkelijk is om ruimte te hebben voor nuance. Wanneer je bijvoorbeeld constant aan het werk bent om de huur en de boodschappen te kunnen betalen, is dat lastiger. Anderen willen misschien wel iets doen, maar weten niet wat: alles voelt als te groot, te heftig, te overweldigend.

Niet de overheid maar mensen zorgen voor verbinding

Na de gesprekken aan de dialoogtafels komt iedereen terug in de lichtgevende zaal en delen ze hun uitkomsten met elkaar. Iedereen heeft op een blad quotes over de dag opgeschreven. Amghar gaat langs de tafels en leest een paar voor. ‘We hebben elkáár nodig’; ‘Het begint bij elkaar zien als mens’ en ‘Blijven wijzen naar de ander werkt niet!’

“We vinden elkaar altijd in muziek en eten”, zegt een deelnemer. “It takes a village to raise a child [er is een dorp nodig om een kind op te voeden, red.]”, antwoordt een andere deelnemer, die, zo zegt hij zelf, opgegroeid is in een arm gezin in Hilversum. “Wij moesten samenleven om te overleven”, zegt hij. “Veel mensen in onze omgeving wantrouwden de overheid. We hadden elkaar nodig.” De deelnemer valt even stil en zegt dan: “En de overheid kan niet zorgen voor verbinding. De mens zorgt voor verbinding.”

Een deelnemer uit een ander groepje draait zich om en reageert dat hij, hoewel hij uit een rijkere buurt komt, hetzelfde ervaart. “We moeten elkaar weer zien”, zegt hij. Er komen meerdere voorbeelden uit de zaal: iemand vertelt dat zijn buren hem nooit groeten en dat hij dat lastig vindt, een ander zegt dat actief zijn bij lokale organisaties helpt tegen het gevoel van wereldwijde machteloosheid. Weer een ander vertelt dat in landen als Engeland en Zweden er op school vakken worden gegeven over liefde en samenleven. Waarom heeft Nederland dat niet?

Stop met polariseren en ga investeren in lokale initiatieven

Ook wordt er meerdere malen kritiek geuit op de politiek. “Leuk dat ze een dialoog organiseren, maar als ze ondertussen elkaar op televisie de tent uitvechten, geven politici in de Tweede Kamer dan het goede voorbeeld”,  vraagt iemand zich af. “Dan polariseren zij alleen maar.” Daarop volgt een luid applaus. Op de vraag wat de overheid kan betekenen zeggen meerdere mensen dat er geïnvesteerd moet worden in lokale organisaties.

“Er zijn in elke gemeente sleutelfiguren”, zegt de deelnemer die het eerder had over samenleven om te overleven, later in een gesprek bij de koffie. “Zorg dat je die vindt en daarin investeert.”  Hij denkt even na en legt dan de vinger op de zere plek: “We worden nog teveel gezien als project. Ik voer graag maatschappelijke gesprekken zoals hier, maar in de praktijk als jongerenwerker doe ik dat altijd al, elke dag. Deze dialoog is ook een beetje kunstmatig. Zeker als je bedenkt dat er lokaal steeds meer buurthuizen sluiten en het heel moeilijk is om subsidie te krijgen voor lokale initiatieven.”

Demonstreren is een uitnodiging tot luisteren om gehoord te worden

Een andere deelnemer zegt bijna hetzelfde: “Hier wordt er eindelijk geluisterd. Ik ga vaak naar inspraakavonden bij de gemeente. Daar horen ze me aan, maar horen ze me niet. Ze nemen me niet serieus. Hier voel ik dat iedereen mijn ervaringen, mijn verhalen wel wil horen.” Ze is tegen de komst van de noodopvang en demonstreert daar ook tegen. Ze zegt dat ze op die inspraakavond misschien ook te veel vanuit haar onderbuik sprak. Aan de dialoogtafel over de noodopvang doet ze dat niet. Ze zegt dat veel mensen in haar omgeving het gevoel van onmacht hebben, dat er asielzoekers zijn die meer geholpen worden dan inwoners die al lang op zoek zijn naar een huis bijvoorbeeld. Niet iedereen aan haar dialoogtafel is het met haar eens, maar ze ervaart deze middag ook genoeg gedeelde grond.

Aan de andere dialoogtafel die het over noodopvang had, zitten meerdere mensen die voor de opvang zijn. Sommigen van hen demonstreren daar ook voor. Ze gaan niet naar inspraakavonden. Een vrouw die zich zorgen maakt over haar Palestijnse buren neemt het woord. Ze is boos, bang en verdrietig, zegt ze. De deelnemer die tegen de noodopvang demonstreerde luisterde aandachtig, zegt ze later. “Ik ben hier om te luisteren, niet om te overtuigen.” Ze vertelt verder dat toen zij demonstreerde veel mensen naar haar schreeuwde dat ze een Nazi was. “Dat vond ik moeilijk.”

We moeten elkaar weer zien als mensen

Gelukkig is er vandaag wel ruimte om naar elkaar te luisteren. En dat is ook precies waar de laatste dialoogtafel het over gehad heeft: hoe ga je om met verschillen? We moeten elkaar zien, zegt een deelnemer. Een ander merkt op dat het zo makkelijk is om met elkaar te praten wanneer we het label van de ander niet zien. “Hier zijn we gewoon onder elkaar en zijn we niet van Extinction Rebellion of Farmers Defence Force. Dat werkt.”

Wat betekent respect eigenlijk? Voor de één is het luisteren zonder te onderbreken, voor de ander betekent het elkaar accepteren ondanks verschillen. Tijdens een dialoogbijeenkomst die Dialoog in Actie samen met Combiwel organiseerde, gingen jongeren hierover met elkaar in gesprek.

Zoals bij veel eerste bijeenkomsten was het in het begin nog aftasten. De jongeren kenden elkaar niet allemaal en moesten eerst wennen aan de manier van dialoog voeren. Voordat een dialoog echt op gang kan komen, is een veilige haven nodig waarin jongeren ervaren dat hun verhaal er mag zijn. Door rustig de tijd te nemen voor kennismaking en samen afspraken te maken over luisteren zonder oordeel, ontstond stap voor stap een sfeer van vertrouwen.

Toen het ijs eenmaal was gebroken, kwamen de gesprekken vanzelf op gang. Aan de hand van open dialoogvragen deelden de jongeren hun eigen ervaringen en gedachten over respect. Al snel bleek dat respect voor hen veel verder gaat dan beleefd zijn. Zij noemden eerlijkheid, vertrouwen, gelijkwaardigheid, luisteren naar elkaar en elkaar accepteren zoals je bent als belangrijke waarden.

Ook kwamen situaties aan bod waarin jongeren juist een gebrek aan respect ervaren. Er werd gesproken over buitensluiting, vooroordelen, pesten en de manier waarop mensen elkaar soms benaderen via sociale media. De gesprekken maakten duidelijk hoeveel invloed woorden en gedrag kunnen hebben op hoe iemand zich voelt.

Wat opviel was dat de jongeren niet probeerden elkaar te overtuigen. In plaats daarvan luisterden zij aandachtig naar elkaars verhalen en stelden zij vragen uit oprechte nieuwsgierigheid. Juist daardoor ontstond meer begrip voor verschillende achtergronden, meningen en ervaringen. De dialoog liet zien dat respect niet betekent dat je het altijd met elkaar eens hoeft te zijn, maar dat je bereid bent om echt naar elkaar te luisteren.

Omdat de bijeenkomst plaatsvond in aanloop naar Internationale Vrouwendag, namen we ook de tijd om stil te staan bij gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. De jongeren gingen met elkaar in gesprek over stereotypen, gelijke kansen en de rol die respect speelt in het dagelijks leven. Er ontstonden mooie gesprekken waarin verschillende perspectieven naast elkaar konden bestaan en iedereen de ruimte kreeg om zijn of haar mening te delen.

Na afloop werd gezamenlijk de iftar gevierd. In een ontspannen sfeer werden de gesprekken voortgezet en leerden de jongeren elkaar ook buiten de dialoog beter kennen. Als blijk van waardering bracht Dialoog in Actie een lekkernij mee om samen te delen. Dit kleine gebaar droeg bij aan de warme en gastvrije sfeer van de avond.

Een avond met impact

Deze bijeenkomst liet opnieuw zien dat respect begint met luisteren. Wanneer jongeren zich veilig voelen en de ruimte krijgen om zonder oordeel met elkaar in gesprek te gaan, ontstaat er meer begrip voor elkaars ervaringen en leefwereld. Zo bouwen we, stap voor stap, aan verbinding, wederzijds respect en een samenleving waarin verschillen niet verdelen, maar juist aanleiding zijn om elkaar beter te leren kennen.

Datum: 23 juni  2026

Tijdens de verhalenavond “Het goud van toen, de smaak van nu” kwamen geschiedenis, cultuur en ontmoeting op een bijzondere manier samen. De avond stond in het teken van de reis van specerijen: van de Banda-eilanden en Java naar Suriname, de Antillen en uiteindelijk Nederland. Door middel van verhalen, geuren en smaken werden bezoekers meegenomen langs een geschiedenis die nog altijd doorwerkt in onze samenleving.

Onder leiding van Emilio Kertokarijo van Stichting Stars of Gaia werden de bezoekers meegenomen in de geschiedenis van de specerijenhandel en de invloed daarvan op verschillende culturen. Een bijzondere rol was weggelegd voor de Wayangpop Semar. In de Javaanse traditie staat Semar symbool voor wijsheid, bescheidenheid en menselijkheid. Met zijn verhalen wist hij op een toegankelijke manier verleden en heden met elkaar te verbinden en nodigde hij bezoekers uit om stil te staan bij de betekenis van geschiedenis voor onze tijd.

Niet alleen de verhalen, maar ook de smaken brachten de geschiedenis tot leven. De geurige Javaanse kruidenthee verwarmde iedereen, ondanks de al tropisch warme dag. Daarnaast genoten bezoekers van een heerlijke saotosoep, aangevuld met verschillende zoete en hartige lekkernijen uit de Surinaamse en Antilliaanse keuken. Het eten vormde niet alleen een smakelijke toevoeging aan de avond, maar maakte de verhalen tastbaar en liet zien hoe culturen elkaar door de eeuwen heen hebben beïnvloed.

Na de verhalen gingen de deelnemers met elkaar in dialoog. Er ontstonden open gesprekken waarin ruimte was voor persoonlijke ervaringen, vragen en reflectie. Wat opviel, was dat vrijwel iedereen het belangrijk vond om de geschiedenis van kolonialisme en slavernij niet te vergeten. Tegelijkertijd werd benadrukt dat herdenken hand in hand moet gaan met vooruitkijken. Door het verleden te blijven erkennen en bespreekbaar te maken, kunnen we gezamenlijk bouwen aan een samenleving waarin respect, gelijkwaardigheid en verbinding centraal staan, zodat dergelijke gebeurtenissen zich niet opnieuw voordoen.

De avond liet zien hoe verhalen, cultuur, eten en dialoog elkaar kunnen versterken. Juist door samen te luisteren, te proeven en met elkaar in gesprek te gaan, ontstond meer begrip voor elkaars geschiedenis en de invloed daarvan op het heden. “Het goud van toen, de smaak van nu” was daarmee niet alleen een verhalenavond, maar vooral een avond van ontmoeting, bewustwording en verbinding.

Vanwege de enthousiaste reacties organiseert Dialoog in Actie na de zomer een vervolg op deze bijzondere verhalenavond. Houd onze website en sociale media in de gaten voor de nieuwe datum. We ontmoeten je graag weer!

20 februari 2026

Hoe praat je met jongeren over mentale gezondheid, groepsdruk en verslaving? Niet door een les te geven of met oplossingen te komen, maar door ruimte te creëren voor een écht gesprek.

Samen met Combiwel organiseerde Dialoog in Actie een dialoogbijeenkomst waarin jongeren met elkaar in gesprek gingen over thema’s die hen dagelijks bezighouden. Onderwerpen als stress, prestatiedruk, groepsdruk, vapen, snus en verslaving kwamen op een natuurlijke manier ter sprake.

Zoals vaak bij een eerste ontmoeting was het in het begin nog aftasten. Jongeren moesten elkaar eerst leren kennen voordat zij zich veilig genoeg voelden om persoonlijke ervaringen te delen. Voordat een dialoog echt op gang kan komen, is een veilige haven nodig waarin jongeren ervaren dat hun verhaal er mag zijn. Door rustig de tijd te nemen voor kennismaking en heldere afspraken te maken over luisteren zonder oordeel, groeide het vertrouwen binnen de groep.

Naarmate de avond vorderde, werden de gesprekken steeds opener. Jongeren vertelden eerlijk over de druk die zij ervaren vanuit school, vrienden en sociale media. Ook werd gesproken over de aantrekkingskracht van vapes en snus, de invloed van groepsdruk en hoe lastig het soms is om grenzen te stellen.

De kracht van de avond zat niet in het geven van antwoorden, maar in het stellen van vragen. Door naar elkaar te luisteren ontdekten de jongeren hoeveel herkenning er was. Ze merkten dat ze niet alleen staan in de uitdagingen waar zij mee te maken hebben.

Omdat de bijeenkomst plaatsvond in aanloop naar Internationale Vrouwendag, stonden we ook stil bij gelijkwaardigheid en respect. De jongeren gingen met elkaar in gesprek over hoe zij kijken naar de positie van mannen en vrouwen en welke rol respect speelt in hun dagelijks leven.

Na afloop werd gezamenlijk de iftar gevierd. In een ontspannen sfeer werden de gesprekken voortgezet en leerden de jongeren elkaar op een andere manier kennen. Als blijk van waardering bracht Dialoog in Actie een lekkernij mee om samen te delen. Een klein gebaar dat bijdroeg aan de warme sfeer van de avond.

Een avond met impact

Deze bijeenkomst liet opnieuw zien hoe krachtig dialoog kan zijn. Wanneer jongeren zich veilig voelen en zonder oordeel naar elkaar luisteren, ontstaat er ruimte voor eerlijke gesprekken, nieuwe inzichten en onderlinge verbinding. Dat is waar Dialoog in Actie voor staat: mensen met elkaar verbinden door de kracht van dialoog.

Op 5 mei, veranderde Amsterdam Centraal Station voor één middag in een plek van ontmoeting, gesprek en verbinding op ons dialoogterras. Georganiseerd door het Amsterdamse 4 en 5 mei comité , Dialoog in Actie, de NS en de Regenbooggroep 

Tussen reizigers, toeristen, NS-medewerkers en bezoekers van de Vrijheidsmaaltijd ontstonden spontane dialogen over vrijheid, verbondenheid en samenleven.

Rond de tafels met vrijheidssoep namen mensen plaats die elkaar anders waarschijnlijk nooit zouden ontmoeten.

Dankzij de open sfeer en de begeleiding van de dialoogbegeleiders ontstonden gesprekken die soms luchtig begonnen, maar al snel persoonlijker en betekenisvoller werden. Er werd gesproken over vrijheid en onvrijheid, oorlog en vrede, polarisatie, identiteit, gastvrijheid en het verlangen om echt gehoord te worden.

De ontmoetingen waren internationaal en veelzijdig. Van jongeren uit Amsterdam-Noord tot bezoekers uit de Verenigde Staten, Iran, Duitsland, Hongarije, Chili en Frankrijk: iedereen bracht zijn eigen ervaringen en perspectieven mee. Juist die verschillen maakten de gesprekken waardevol. Deelnemers herkenden bij elkaar dezelfde behoefte aan verbinding, veiligheid en menselijkheid, ook wanneer opvattingen uiteenliepen.

Wat veel begeleiders raakte, was de openheid waarmee mensen hun verhalen deelden. Gesprekken eindigden regelmatig met een warme handdruk of zelfs een omhelzing. Eén van de deelnemers verwoordde het treffend: “We hebben vandaag vele momenten gecreëerd om de wereld een vriendelijkere plek te maken.”

Ondanks de levendigheid van het station ontstond er rust aan tafel. Mensen namen de tijd om naar elkaar te luisteren en ontdekten hoe bijzonder het is om juist op een plek vol haast even stil te staan bij wat vrijheid betekent.

De dag liet opnieuw zien hoe krachtig ontmoeting kan zijn. Met iets eenvoudigs als een kom soep, een stoel en oprechte aandacht ontstond ruimte voor gesprekken die verbinden, verdiepen en hoop geven.

Tijdens deze dialoog in het Stadsdeelkantoor Zuid gingen bewoners uit de Rijnbuurt-West met elkaar in gesprek over zorgzaamheid, verantwoordelijkheid en samenleven in de buurt. Aanleiding was een traject van de gemeente Amsterdam om samen met bewoners te onderzoeken wat nodig is voor een zorgzame buurt in de Veluwebuurt en Rijnbuurt-West.

Het gesprek begon vanuit persoonlijke ervaringen met burenhulp en samenleven, maar kwam al snel uit bij een herkenbaar thema in de buurt: wonen in gehorige huizen. Twee deelnemers bleken elkaars spiegelbeeld te zijn: de één ervaart veel geluidsoverlast van bovenburen, terwijl de ander juist klachten krijgt van zijn onderbuurvrouw ondanks allerlei aanpassingen in huis. Door deze uitwisseling ontstond meer begrip voor elkaars situatie.

De deelnemers onderzochten samen hoe verantwoordelijkheid voor prettig samenleven gedeeld kan worden. Daarbij kwam naar voren dat volledige stilte in deze oude, gehorige woningen niet realistisch is, maar dat rekening houden met elkaar en open communicatie veel verschil kunnen maken. Er werd gesproken over praktische oplossingen, het belang van goede gesprekken tussen buren en de moeilijkheid daarvan wanneer spanningen al zijn opgelopen.

Ook werd gekeken naar mogelijke ondersteuning en structurele oplossingen. Zo kwamen onder andere het Buurtteam, het aanbod van Prezens en mogelijke trainingen in burencommunicatie ter sprake. Daarnaast ontstonden ideeën voor woningbouwverenigingen, zoals betere voorlichting aan nieuwe bewoners over de gehorigheid van de woningen, meer aandacht voor dit onderwerp in communicatie richting huurders en mogelijk zelfs een hernieuwde rol voor bewonerscommissies als plek voor bemiddeling en overleg.

De dialoog werd ervaren als open, persoonlijk en constructief. Wat vooral opviel was dat persoonlijke ervaringen en bredere maatschappelijke of beleidsmatige vragen op een natuurlijke manier samenkwamen. De deelnemers luisterden aandachtig naar elkaar en dachten actief mee over gezamenlijke verantwoordelijkheid en mogelijke vervolgstappen. Er wordt inmiddels nagedacht over een vervolg, mogelijk samen met woningbouwverenigingen, vanuit de constructieve insteek: hoe kunnen we verantwoordelijkheid delen voor prettig samenleven in de buurt?

Wat was het weer een bijzondere en waardevolle ochtend. Met een groep van 13 deelnemers – jong en oud, inclusief drie betrokken begeleidsters en ook iemand in een rolstoel – gingen we samen op pad voor ontmoeting, gesprek en verbinding. Juist die diverse samenstelling maakte de ochtend extra bijzonder: verschillende leeftijden, achtergronden en ervaringen kwamen op een heel natuurlijke manier samen.

De gesprekken waren open, eerlijk en verrassend veelzijdig. Er werd gesproken over geluk ervaren, ruimte voelen en vrijheid beleven, maar ook over maatschappelijke thema’s zoals het verlangen om écht gehoord en gezien te worden. In de drie gespreksrondes, steeds twee aan twee, ontstond er steeds meer vertrouwen. Waar de eerste gesprekken nog wat aftastend begonnen, werden de ontmoetingen gaandeweg persoonlijker en dieper.

Er kwamen mooie vragen voorbij:
Hoe zorg je ervoor dat je je niet laat beperken door de oordelen van anderen? Hoe bewaak je je eigen vrijheid in contact met de mensen om je heen? Wat heb je nodig om jezelf te kunnen zijn?

Het was bijzonder om te zien hoe mensen zich steeds verder openstelden. Soms wilden deelnemers bijna niet stoppen met praten en delen, simpelweg omdat er eindelijk ruimte voelde om echt gehoord te worden. Juist die openheid maakte zichtbaar hoeveel behoefte er is aan dit soort ontmoetingen.

De twee begeleiders deden dit op een warme en zorgvuldige manier, waardoor er veiligheid ontstond en gesprekken zich echt konden verdiepen. Hun begeleiding gaf ruimte aan persoonlijke verhalen, kwetsbaarheid én verbinding.

Kortom: een inspirerende ochtend met waardevolle gesprekken en een prachtig resultaat – zichtbaar in alle geeltjes vol gedachten, inzichten en ervaringen. Deze werkwijze laat opnieuw zien hoe krachtig echte ontmoeting en aandacht kunnen zijn. Het werkt écht.

Dialoog in Actie organiseerde, samen met Buurtcentrum de Horizon (in de Spaardammmerbuurt), een dialoog over veiligheid voor vrouwen. In de aanloop naar Internationale Vrouwendag op 8 maart.

Gespreksleiders waren  Cynthia Grootfaam en Aly Cnossen.

Hoe veilig voelen vrouwen zich in de stad?
Hoe voelt veiligheid eigenlijk voor vrouwen in de stad? Op 5 maart kwamen vrouwen samen in Buurtcentrum De Horizon om daar met elkaar over in gesprek te gaan. In een open dialoog deelden zij hun eigen ervaringen, luisterden ze naar elkaar en verkenden ze hoe een stad eruitziet waarin vrouwen zich werkelijk vrij en veilig kunnen voelen.

Een warm welkom
Het is een zonnige ochtend als ik (gespreksleider Aly Cnossen) het buurtcentrum binnenloop. Bij binnenkomst word ik vriendelijk ontvangen en meteen de weg gewezen naar ‘de dames van de High Tea’. Een verdieping hoger wacht opnieuw een warm welkom. Nog voordat ik goed en wel zit, wordt me een kop koffie aangereikt. De sfeer is meteen ontspannen. Hier mag je je welkom voelen.

Langzaam stroomt de ruimte vol. Stoelen worden aangeschoven, mensen groeten elkaar, op tafel liggen placemats klaar.

Wat is een dialoog?
We starten met een korte introductie over DIA en over wat een dialoog eigenlijk is. Geen debat, geen discussie. Vandaag gaat het niet om gelijk krijgen, maar om luisteren. We zetten onze oordelen even opzij en zijn nieuwsgierig naar elkaars verhalen. Niet naar wat er in de krant staat of wat er op televisie wordt gezegd, maar naar de eigen ervaringen van de mensen aan tafel. Dáár gaat het vandaag om.

Wat betekent veiligheid?
Het thema van vandaag is vrouwen en veiligheid.

We beginnen met een rondje: iedereen noemt haar naam en vertelt kort wat veiligheid voor haar betekent. Al snel blijkt hoeveel herkenning er is. Voor veel vrouwen betekent veiligheid: je vrij voelen om te gaan en staan waar je wilt, zonder angst. Gewoon naar buiten kunnen, op elk moment van de dag.

Onze eigen manieren om veilig te blijven
Daarna praten we over wat we doen om ons veilig te voelen. De verhalen komen los. Iedereen blijkt haar eigen manieren te hebben om voorzichtig te zijn: kleine en grotere maatregelen, thuis en op straat.
Terwijl we luisteren, merken we hoeveel we van elkaar kunnen leren. Tegelijk klinkt er ook verwondering door: eigenlijk is het te gek voor woorden dat vrouwen zoveel rekening moeten houden met hun veiligheid.

Dromen over een veilige stad
Halverwege het gesprek verleggen we onze blik. We stellen ons voor hoe Amsterdam eruit zou zien als het voor vrouwen altijd een veilige stad was. De beelden die ontstaan zijn hoopvol: een stad waarin je vrij beweegt, waarin vertrouwen vanzelfsprekend is en waarin niemand zich hoeft aan te passen uit angst. Wat zou dat een mooie stad zijn.

Een kleine stap vooruit
Aan het einde van de ochtend kijken we vooruit. Iedereen bedenkt een kleine stap die ze zelf kan zetten om het leven voor zichzelf en haar omgeving veiliger te maken. Die stap schrijven we op en nemen we mee naar huis — als een kleine herinnering: oh ja, dat ga ik doen. Ondertussen worden er heerlijke pannenkoekjes rondgedeeld, die met smaak worden opgegeten. Er wordt gelachen, nagepraat en nog even doorgepraat aan tafel.

Samen praten maakt verschil
Als de ochtend ten einde loopt, blijft vooral één gevoel hangen: wat was dit een warm en waardevol gesprek. Door verhalen te delen ontstaat herkenning, groeit begrip en komen nieuwe ideeën naar boven.

Misschien verandert een dialoog de stad niet in één dag. Maar elke ontmoeting, elk gesprek en elke kleine stap brengt ons een stukje dichter bij een stad waarin iedereen zich vrij en veilig kan voelen.