2026 - Nationale Dialoog in Hilversum 14 juni

Dit zou niet zo bijzonder moeten zijn

Het is zondagmiddag 14 juni. Bij Beeld & Geluid gaan zo’n 30 mensen uit Hilversum en omgeving met elkaar in gesprek. De dialoog is in opdracht van de Expertise-unit Sociale Stabiliteit van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid georganiseerd door Dialoog in Actie. Dit is de eerste dialoog in een reeks van vier. We organiseren 27 september in Tilburg en later dit najaar in Friesland en Twente de andere dialogen. Daarna zullen we op basis van de uitkomsten van de vier dialogen advies uitbrengen aan het Ministerie.

Met je hart

De meeste deelnemers zijn actief in buurthuizen, in het jongerenwerk, in de kerk, bij milieuclubs en andere maatschappelijke organisaties. Allemaal mensen die hun vrije zondagmiddag opofferen om in plaats van tegen elkaar in te gaan, naar elkaar te luisteren en met elkaar het gesprek te voeren. Voordat de dialoogtafels starten, deelt dagvoorzitter Karim Amghar een persoonlijke ervaring en geeft de deelnemers mee: “Beslissingen kan je het best maken met wat er tussen je hoofd en onderbuik zit, namelijk met je hart”.

We gaan in vijf dialoogtafels uiteen. Twee tafels gaan over ‘Samenleven en verbonden zijn’, twee over ‘Noodopvang asielzoekers’ en één over ‘Verschillen verwelkomen’. Na de gesprekken aan de dialoogtafels komt iedereen terug in de grote zaal en delen we de belangrijkste uitkomsten met elkaar.

Samenleven

Eén van de deelnemers vertelt over de arme wijk waar hij is opgegroeid. “Wij moesten samenleven om te overleven. Veel mensen in onze omgeving wantrouwden de overheid. We hadden elkaar nodig. De overheid kan niet zorgen voor verbinding. De mens zorgt voor verbinding.”

We moeten elkaar weer als mensen zien. Met muziek én eten vinden we elkaar altijd. “Dit zou niet zo bijzonder moeten zijn”, vult een ander aan. “We zouden altijd zo in gesprek moeten zijn.” In Engeland en Zweden worden er op school vakken gegeven over liefde en samenleven. Waarom heeft Nederland dat niet?

Noodopvang

“Hier voel ik dat men mijn ervaringen, mijn verhalen wel wil horen. Ik ga vaak naar inspraakavonden bij de gemeente. Daar horen ze me aan, maar nemen me niet serieus”, vertelt een deelnemer, die demonstreerde tegen de komst van de noodopvang. Veel mensen in haar omgeving hebben het gevoel van onmacht, dat er asielzoekers zijn die meer geholpen worden dan Hilversummers die al lang op zoek zijn naar een huis bijvoorbeeld.

Niet iedereen is het met haar eens. Aan beide dialoogtafels zitten mensen die voor de opvang zijn. Sommigen van hen demonstreren daar ook voor. Eén van de deelnemers vertelt dat ze boos, bang en verdrietig is en zich zorgen maakt over haar Palestijnse buren.

Verschillen

Vandaag is er ruimte om naar elkaar te luisteren. En dat is ook precies waar de laatste dialoogtafel het over gehad heeft: hoe ga je om met verschillen? “We moeten elkaar als mensen blijven zien”, zegt een deelnemer. “Hier zijn we gewoon onder elkaar en zijn we niet van Extinction Rebellion of Farmers Defence Force.”

Niet polariseren maar lokaal investeren

Ook wordt er meerdere malen kritiek geuit op de politiek. “Leuk dat ze een dialoog organiseren, maar als ze ondertussen elkaar op televisie de tent uitvechten, geven politici in de Tweede Kamer dan het goede voorbeeld?” vraagt iemand zich af. “Dan polariseren zij alleen maar.” Een andere deelnemer vindt deze dialoog een beetje kunstmatig: “Lokaal sluiten steeds meer buurthuizen en het is moeilijk om subsidie te krijgen voor lokale initiatieven.”

Op de vraag wat de overheid kan betekenen, zeggen meerdere mensen dat er geïnvesteerd moet worden in lokale organisaties. “Er zijn in elke gemeente sleutelfiguren. Zorg dat je die vindt en in hen investeert.”